Neuralink chce odczytywać więcej z mózgu

Elon Musk chce zwiększyć przepustowość interfejsu mózg–komputer, ale pierwsze implanty pokazały, że prawdziwe wyzwanie brzmi inaczej: jak utrzymać tysiące mikroskopijnych kontaktów stabilnie w mózgu przez lata?

Neuralink próbuje stworzyć interfejs, dzięki któremu osoby z paraliżem mogą sterować komputerem bez używania rąk. Implant rejestruje aktywność neuronów i zamienia ją na komendy — np. ruch kursora.

Dzisiejszy N1 Implant wykorzystuje 1,024 elektrody rozmieszczone na 64 ultracienkich, elastycznych niciach wprowadzanych do mózgu przez specjalnego robota chirurgicznego. Neuralink

Na papierze więcej elektrod powinno oznaczać więcej informacji z mózgu.

I Neuralink rzeczywiście planuje zwiększyć ich liczbę. Firma poinformowała w 2026 roku, że pracuje nad przejściem z około 1,000 do 3,000 elektrod, aby zwiększyć ilość odbieranego sygnału neuronalnego. Neuralink

Problem polega na tym, że trzeba je jeszcze utrzymać na miejscu.

Pierwszy pacjent pokazał słaby punkt konstrukcji

Po wszczepieniu pierwszego implantu u Nolanda Arbaugha część bardzo cienkich nici wycofała się z tkanki mózgowej.

W efekcie spadła liczba elektrod, które rzeczywiście mogły odbierać sygnały z neuronów. Neuralink częściowo odzyskał wydajność dzięki zmianom w algorytmach dekodujących, ale samo zdarzenie ujawniło mechaniczny problem konstrukcji. WIRED

To ważne, bo mózg nie jest nieruchomym kawałkiem elektroniki.

Porusza się lekko wewnątrz czaszki wraz z oddychaniem, tętnieniem krwi i zmianami pozycji. Elastyczne nici mają zmniejszać uszkodzenie tkanki, ale jednocześnie muszą pozostać dokładnie tam, gdzie zostały wszczepione.

Neuralink sam przyznaje dziś, że oprócz zwiększania liczby elektrod pracuje nad mechanicznymi rozwiązaniami poprawiającymi utrzymanie nici w miejscu. Neuralink

Dlaczego więc nie zrobić po prostu 4,096 albo 10,000 elektrod?

Bo sama liczba nie rozwiązuje problemu.

Każda dodatkowa elektroda oznacza:

• więcej danych do przetworzenia,
• większe wymagania energetyczne,
• więcej ciepła,
• większą złożoność elektroniki,
• większe wymagania wobec operacji,
• oraz więcej punktów, które mogą z czasem stracić dobry kontakt z neuronami.

W interfejsie mózg–komputer liczy się więc nie tylko channel count, ale także jakość i stabilność sygnału przez miesiące i lata.

Neuralink wskazuje, że po zmianach chirurgicznych i konstrukcyjnych jakość sygnału poprawiła się u większości kolejnych uczestników, ale nadal występują różnice wynikające m.in. z anatomii pacjenta i jego stanu neurologicznego. Neuralink

Co ciekawe, konkurenci rozwiązują problem inaczej

Precision Neuroscience — firma współzałożona przez byłego współzałożyciela Neuralinka, Bena Rapoporta — testowała 4,096 elektrod umieszczonych na powierzchni mózgu, zamiast wprowadzania setek cienkich nici w jego tkankę.

Rapoport argumentował, że w urządzeniach medycznych kluczowa jest minimalna inwazyjność. Ars Technica

To pokazuje, że wyścig neurotechnologiczny nie sprowadza się do pytania:

„Kto ma więcej elektrod?”

Prawdziwe pytanie brzmi:

„Kto potrafi uzyskać najwięcej użytecznego sygnału przy najmniejszym ryzyku i utrzymać go przez lata?”

I właśnie tu może rozstrzygnąć się przyszłość Neuralinka.

Sources: Neuralink • Reuters • WIRED • IEEE Spectrum • Ars Technica